ΤΟ ΑΝΑΛΟΓΟ ΙΝΣΟΥΛΙΝΗΣ GLARGINE ΔΕΝ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΚΑΡΚΙΝΟΓΕΝΕΣΗ

17 Sep
September 17, 2014

Αγαπητοί φίλοι, πριν από δύο περίπου χρόνια συζητήσαμε μαζί ένα άρθρο που ανέφερε το ενδεχόμενο η χορήγηση ινσουλίνης και ιδιαίτερα του ανάλογου ινσουλίνης γκλαργίνη (glargine), ήταν δυνατό να προκαλέσει αυξημένη εμφάνιση κακοήθειας σε διάφορα όργανα (ΕΙΚ 1). Το ενδεχόμενο αυτό βασίστηκε στα ευρήματα τεσσάρων εργασιών που όμως δεν σχεδιάστηκαν για αυτό το λόγο και τα συμπεράσματά τους ήταν αβέβαια ως προς την ορθότητα της κατάληξής τους.

Τον τελευταίο χρόνο υπάρχουν καινούργια, ευχάριστα σαν γεγονός, στοιχεία, που ανατρέπουν την αρχική υπόθεση και αυτά θα συζητήσουμε στο άρθρο αυτό του περιοδικού μας. Όπως ήδη είπαμε, ανησυχία προέκυψε μετά τη δημοσίευση των ευρημάτων τεσσάρων μελετών πριν από μερικά χρόνια, τα οποία επεσήμαιναν μία πιθανή συσχέτιση μεταξύ της χορήγησης ινσουλίνης glargine (που είναι όπως όλοι ξέρουμε ένα ανάλογο ινσουλίνης μακράς διάρκειας) και εμφάνισης κινδύνου κακοήθειας, ιδιαίτερα του καρκίνου του μαστού. Πέρυσι, δημοσιεύτηκε μία ωραία εργασία στο περιοδικό Endocrinol, του Edoardo Manucci, από το πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας στην Ιταλία, που διαπραγματευόταν αυτό το θέμα. Ο καθηγητής τόνιζε: «Παρά την ύπαρξη πολλών άλλων θεραπευτικών παραγόντων, η ινσουλίνη χρησιμοποιείται ευρέως ως θεραπεία για το διαβήτη τύπου 2. In vitro, η ινσουλίνη διεγείρει την ανάπτυξη των κυττάρων του καρκίνου, μέσω της σύνδεσής της με τον υποδοχέα του ινσουλινικού αυξητικού παράγοντα 1 (IGF-1. Επίσης πολλές επιδημιολογικές έρευνες για το διαβήτη τύπου 2, έδειξαν ότι η θεραπεία με ινσουλίνη συνδέεται με αυξημένη συχνότητα εμφάνισης διαφόρων μορφών καρκίνου, αν και είναι πολύ δύσκολο να διακρίνει κανείς αν αυτό είναι αποτέλεσμα πολλών παραγόντων που σχετίζονται με την ίδια τη φύση του διαβήτη ή έχουν σχέση με τη θεραπεία με ινσουλίνη. Αρκετές τυχαιοποιημένες μελέτες (μελέτες δηλαδή που έγιναν για να απαντήσουν το συγκεκριμένο αυτό ερώτημα) δεν επιβεβαίωσαν τον αυξημένο κίνδυνο που σχετίζεται με τη θεραπεία με ινσουλίνη, αν και δεν απέκλεισαν ορισμένες αρνητικές επιπτώσεις σε συγκεκριμένες μορφές καρκίνου, τουλάχιστον σε υψηλότερες δόσεις χορήγησης ινσουλίνης.

Μεταξύ των διαφόρων αναλόγων ινσουλίνης, η ινσουλίνη glargine έχει υψηλότερη συγγένεια για τον IGF-1 υποδοχέα και μεγαλύτερη μιτογονική δραστικότητα (δηλ. ικανότητα να πολλαπλασιάζει τα κύτταρα) in vitro από την ανθρώπινη ινσουλίνη, αλλά μεταβολίζεται πολύ γρήγορα και σε μεγάλο βαθμό σε προϊόντα με χαμηλή συγγένεια σύνδεσης με τον IGF-1υποδοχέα (ΕΙΚ 2, ΕΙΚ 3). Συμπερασματικά, οι επιδημιολογικές μελέτες υποδεικνύουν μια πιθανή αύξηση του κινδύνου εμφάνισης καρκίνου με την ινσουλίνη glargine, σε σχέση με την ανθρώπινη ινσουλίνη, μόνο σε υψηλές δόσεις και για ορισμένες μορφές καρκίνου (π.χ., του μαστού). Δεδομένα από κλινικές μελέτες δεν επιβεβαιώνουν πλήρως, αλλά είναι επαρκή για να αποκλειστεί σχεδόν εντελώς ο αυξημένος κίνδυνος εμφάνισης καρκίνου και οπωσδήποτε οι ευεργετικές επιδράσεις της ινσουλίνης υπερτερούν κατά πολύ των πιθανών κινδύνων καρκίνου.

Προς επίρρωση των προαναφερομένων, προ μερικών μηνών, συγκεκριμένα το Μάρτιο του 2013 δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Expert Opin Drug Saf μία μελέτη των Rendell M, Akturk HK, και Tella SH από τις ΗΠΑ που ανέφερε: «Το 2009, πολλές επιδημιολογικές μελέτες έδειξαν μια υψηλότερη συχνότητα εμφάνισης κακοήθειας σε ασθενείς με ΣΔ2.που έλαβαν ινσουλίνη glargine. Όμως πρόσφατα, ένας αριθμός από επιδημιολογικές μελέτες παρακολούθησης πληθυσμού, καθώς και δύο τυχαιοποιημένες, καλά οργανωμένες κλινικές μελέτες, η μία σε 5000 ασθενείς για την παρακολούθηση της αμφιβληστροειδοπάθειας και η άλλη σε 12.000 ασθενείς με καρδιαγγειακή νόσο, η μελέτη των αποτελεσμάτων δεν έδειξε καμία υψηλότερη συχνότητα εμφάνιση κακοήθειας σε ασθενείς που έλαβαν glargine σαν θεραπεία. Επίσης η ίδια ομάδα αξιολόγησε την υπάρχουσα βιβλιογραφία καθώς και τα στοιχεία που υπάρχουν στα αρχεία του FDA των ΗΠΑ για να ερευνήσει τη συσχέτιση μεταξύ του καρκίνου, του διαβήτη, και της λήψης ινσουλίνης. Υπάρχει 20 με 40% υψηλότερη συχνότητα εμφάνισης κακοήθειας σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 2. Ορισμένες μορφές καρκίνου είναι πιο συχνές, συμπεριλαμβανομένων του ηπατοκυτταρικού καρκινώματος, του καρκίνου του παγκρέατος, του παχέος εντέρου, του νεφρού καθώς και του μαστού, του καρκίνου του ενδομητρίου και του λεμφώματος μη-Hodgkin. Υπάρχουν πολλοί αλληλοεμπλεκόμενοι παράγοντες που μπορούν να συσχετίσουν το διαβήτη με την εμφάνιση κακοήθειας, συμπεριλαμβανομένων διατροφικών συνηθειών, της παχυσαρκίας, της αντίστασης στην ινσουλίνη και του αλκοολισμού. Επίσης, οι ασθενείς που λαμβάνουν θεραπεία με ινσουλίνη είναι συνήθως μεγαλύτερα σε ηλικία άτομα σε σχέση με εκείνους που λαμβάνουν από του στόματος θεραπεία. Η γνώμη μας είναι ότι είναι πολύ δύσκολο να αποδειχθεί αιτιώδης συσχέτιση μεταξύ σακχαρώδη διαβήτη και καρκίνου, λόγω της πολλαπλής δραστηριότητας όλων αυτών των παραγόντων. Η υπόθεση ότι η υπερινσουλιναιμία και η ενεργοποίηση του υποδοχέα IGF-1 μπορεί να προκαλέσει τη γένεση καρκίνου είναι ισχυρή, αλλά περιπλέκεται από την ύπαρξη παχυσαρκίας που προκαλεί υπερινσουλιναιμία ξεχωριστά Έτσι, με όλα τα προηγούμενα που αναφέρθησαν και με άλλες εργασίες, ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Φαρμάκων (EMA) κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η ινσουλίνη glargine, που είναι ένα φάρμακο για το διαβήτη, δεν παρουσιάζει αυξημένο κίνδυνο πρόκλησης καρκίνου, έτσι ώστε η ισορροπία μεταξύ των πλεονεκτημάτων και των κινδύνων του φαρμάκου, παραμένει αμετάβλητη υπέρ των πλεονεκτημάτων. Ωστόσο, τον Ιούλιο του 2009, η Επιτροπή του ΕΜΑ για τα Φαρμακευτικά Προϊόντα για Ανθρώπινη Χρήση (CHMP) κατέληξε στο συμπέρασμα ότι παρά τις αμφιβολίες για και τους περιορισμούς στον τρόπο που αυτές οι μελέτες διεξήχθησαν, είναι δυνατόν να υπάρχει μια σύνδεση μεταξύ της ινσουλίνης glargine και του καρκίνου, γεγονός δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί ή να αποκλειστεί από τα αποτελέσματα. Συνεπώς, η CHMP ζήτησε τη διερεύνηση του θέματος με την ανεύρεση περαιτέρω στοιχείων.

Τα νέα δεδομένα περιλαμβάνουν τα αποτελέσματα από τις 2 μελέτες κοινωνικών ομάδων. Από την πρώτη μελέτη συλλέχτηκαν πληροφορίες από από 175.000 περίπου ασθενείς στη βόρεια Ευρώπη, που έλαβαν αγωγή με ινσουλίνη γλαργίνη, σε συνδυασμό ή όχι με ανθρώπινη ινσουλίνη, και η άλλη μελέτη αφορούσε δεδομένα από 140.000 περίπου ασθενείς στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι εργασίες παρατήρησαν την εμφάνιση του καρκίνου του μαστού, του παχέος εντέρου και του καρκίνου του προστάτη σε σχέση με διάφορες ινσουλίνες. Επίσης λήφθηκαν υπόψη τα αποτελέσματα μίας ασθενών και μαρτύρων που έγινε στον Καναδά, τη Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο, και αφορούσε τη σύγκριση 775 ασθενών με διαβήτη που είχαν καρκίνο του μαστού με μια άλλη ομάδα ελέγχου ασθενών που είχαν διαβήτη, αλλά δεν είχαν καρκίνο του μαστού. Συγκρίθηκε η ινσουλίνη glargine με την ανθρώπινη ινσουλίνη όπως και με άλλους τύπους αναλόγων ινσουλίνης

© Copyright 2014-2018 - Π.Ε.Ν.ΔΙ - Powered by Simple S&A Solutions